Sunday, March 13, 2011

ஏன் சார் எனக்கு மட்டும் இப்படி...

என்னமோ போங்க. லோகத்துல மத்தவங்களுக்கெல்லாம் நார்மலா நடக்கற விஷயம் எனக்கெதிரா மட்டும் ரொம்பவே சதி பண்ணுது. ஏன்யா! தெரியாமத்தான் கேக்குறேன், ஒரு ஜீவனை படைக்கிறதுன்னு முடிவு பண்ணப்புறம் கொஞ்சம் நிதானமாதான் ஸ்கெட்ச் போட்டு ப்ளூப்ரிண்ட் போட்டு படைச்சாத்தான் என்ன? நான் கடவுள். எனக்கே க்வாலிடி கண்ட்ரோலான்னு அப்படி ஒரு திண்ணக்கம்.

இல்லாட்டி அதுக்கு சரி இல்லை, இதுக்கு சரியில்லைன்னு தானே புடுங்கி போட்ட ஸ்பேர்பார்ட்ஸை வச்சி என்னைப் படைச்சிட்டான் போல. அட! இம்புட்டுதாண்டா உசரம் உனக்குன்னு டிசைட் பண்ணதாவே இருக்கட்டுமே. மேல கொஞ்சம் குறைச்சு காலை கொஞ்சம் நீட்டி அதே ஒசரம் மேண்டேன் பண்ணா என்ன குறைஞ்சு போகும். அதென்ன செருப்புக்கு போனா ஏழும் இல்லாம ஆறும் இல்லாம ஒரு சைசு, சட்டைக்கு போனா 39, பேண்டுன்னு போனா 27 இப்புடி இல்லாத சைசாவே ஒரு பொறப்பு?

படைச்சப்புறமும் எல்லாருக்கும் வளர்றதுன்னு முடியும் நகமும் இருக்கில்ல. அதக்கூடவாய்யா சோதிக்கணும். எல்லாருக்கு முடி வளரும் வயசுல எனக்கு தேஞ்சிகிட்டே போச்சே. கோவிலுக்கு போய் எனக்கு மசுறகுடு. உனக்கு மொட்டையடிக்கிறேன்னு யாராச்சும் வேண்டியிருக்காங்களா? அந்தக் கொடுமையையும் மவுனமா தாங்கிக்கிட்டு எம்பொழப்ப ஓட்டிக்கிட்டிருக்கனா இல்லையா?

வகுத்துல என்ன வெளையாட்டு சின்னப் புள்ளத்தனமா? எல்லாருக்கும் தின்னப்புறம் ஊதிக்கும் வகுறுன்னா எனக்கு பசில ஊதிக்கிற வரம் நான் கேட்டனா? இல்ல நான் கேட்டனாய்யா? ஏதோ நம்ம உருவத்துக்கு டெய்லர்தான் சரிப்படும்னு ரெடிமேட் ஆசையெல்லாம் மூட்ட கட்டி வச்சிட்டு துணி எடுத்துதான் தைக்கிறது 45 வயசு வரைக்கும். அது என்னமோ கலியாணம் காதுகுத்துன்னு ஓசில தர இத்துப் போன துணியைக் குடுத்து டெஸ்டு பண்ணா அம்புட்டு அளவாத் தைப்பான். இனி சாவுற வரைக்கும் நீதாண்டா டைலருன்னு அலசி ஆராய்ஞ்சி மேட்சிங்லாம் பார்த்து நல்ல துணியா பேண்ட் சர்ட்டுக்கு வாங்கிட்டு போய் குடுப்பேன்.

அந்தக் கடவுளே கத்திரியப் புடுங்கி கட்டிங் பண்ணுவானோ, இல்லை தைக்கிறப்ப வந்து குந்திக்குவானோ. ஆசை ஆசையாத் தேடி வாங்கின பேண்டோ சட்டையோ, கவட்டிலையும் கக்கத்துலையும் புடிப்பான் பாருங்க ஒரு பிடி.

வாதம் வந்த மாடு மாதிரி பத்தடிக்கு ஒரு வாட்டி ஒத்தக்காலை ஒரு வாகா வெச்சி இழுத்து இழுத்து விட்டுகிட்டு ஒரு மனுசன் நடக்க ஏலுமா? அந்தச் சட்டை! அஞ்சு நிமிசத்துக்கு ஒரு வாட்டி கோழி றெக்கைய அடிச்சிட்டு அங்கயே நிக்கிறாமாதிரி ரெண்டு கையும் படக் படக்னு அடிச்சாத்தான் ஒரு வேல வெட்டி பார்க்க முடியும்.

இப்புடியே போனா அவனவனும் கையில சாவியைத் திணிச்சுறுவாங்கன்னு மொதல்ல ரெடிமேட் ஷர்ட்க்கு தாவுனேன். ஒரு ப்ராண்ட்ல முப்பத்தெட்டுன்னா ஒன்னுல நாப்பது. சரி ட்ரையல்னு முப்பத்தாறு வாங்கினா திரும்ப கோழி. முப்பத்தெட்டு வாங்கினா தோள்பட்டை இறங்குது. ஏன்யா இப்புடின்னா நீ ஏன்யா 39ஆ வளர்ந்தங்குறான். இதுல வேற இந்த தோராயமான தையலுக்கு லூஸ்ஃபிட்டுன்னு பேரையும் வச்சி, இதான் ஃபேஷனுங்குறான்.

சரின்னு பேண்டுக்கு போனா, பாலிஸ்டரா காட்டானான்னு ஒரு கேள்வி. சரி காட்டனே காட்டுன்னேன். என்னா ரேஞ்சுன்னான். காட்டன்ல என்னடா ரேஞ்சு கம்னாட்டின்னு, நீ எடுத்து போடு ராசான்னேன். ரூ 650ன்னு கொஞ்சம் எடுத்து போட்டான். பார்வை ஒரு மாதிரியா இருந்ததால வேறன்னேன். ஒரு மார்க்கமா பார்த்தபடியே ரூ 900 -1200னு கைக்கு ஒன்னா புடுங்கி போட்டான். காட்டன்ல கூட ஏழை காட்டன் பணகார காட்டன்னு கண்டு புடிச்சிட்டாய்ங்க போலயேன்னு என்ன ராசா வித்தியாசம்னேன். இது ரிங்கிள் ஃப்ரீன்னான். அட அப்ப இஸ்திரி செலவுல விட்டத புடிக்கலாமேன்னு மைய்யமா ஒரு ரூ1000 பேண்டை எடுத்து வச்சிட்டு ஷோகேஸைப் பார்த்தேன்.

சாமி வந்தவன் மாதிரி ரூ 1500-2000னு எடுத்து கடாசினான். இதுக்கு என்னாப்பா வித்தியாசம்னா இதும் ரிங்கிள் ஃப்ரீதான். நனைச்சி உலர்த்தி அப்புடியே போட்டுகிட்டு போயிறலாம்னான். அப்ப அது என்னன்னு கேக்க வந்தாலும் ரொம்பவும் கேனையா நெனச்சிரப்படாதேன்னு அந்த 1000மே எடுத்தேன்.

இடுப்பு அளவ மட்டும் எடுத்துட்டு இதான்னு ஒன்ன நீட்டுனான். இடுப்பு அளவு வச்சி பார்த்தா சரியாத்தான் இருக்கு. ஆனா பாதி பேண்ட் தரையில கிடக்கு. தூக்கி பிடிச்சிதான் பார்ப்பமேன்னு தூக்குனா தலைக்கு மேல தூக்கியும் தரையில மடியுது. அடப்பாவி, இதுல முட்டிக்கு கொஞ்சம் கீழ வெட்டினாலே எனக்கு சரியா இருக்குமேய்யா. மிச்ச துணி இன்னோரு பேண்ட் ஆகுமேன்னு தோணுது. ஆல்ட்ரேஷன் ஃப்ரீன்னான்.

நாமதான் ஃப்ரீன்னா ஃபினாயில் கூட குடிப்பமே. எட்றா அளவன்னேன். நின்ன வாக்குலயே குனிஞ்சி ஒரு அளவச் சொன்னான். நாம அம்புட்டு ஒசரம். தச்சி வந்துச்சு. ஆவலா பிரிச்சா, மாவு மில்லுல மாவு பறக்காம கட்டி விட்ட துணி மாதிரி ஒரு ஷேப்பு. கலவரமானத பார்த்து ஃப்ரீயா இருக்கும்னு ஒரு கமெண்ட் வேற.

எதோ ஒரு காம்ப்ரமைஸ்ல ஓட்டிட்டிருந்திச்சி கதை. சேல்ஸ் எழவுதான் இப்படின்னு இருந்தா ஆஃப்டர் ஸேல் சர்வீஸ் அதாங்க இஸ்திரிக்காரம்மா. அது ரெண்டு வாரமா வராம ஸ்ட்ரைக்கு. அட போம்மா, நாமதான் ரிங்கிள் ஃப்ரீ வாங்கியிருக்கமேன்னு எடுத்து பார்த்தப்பதான் தெரிஞ்சுது. பய புள்ளைக ரிங்கிள் ஃப்ரீன்னா, சுருக்கம் ஃப்ரீயா சகட்டு மேனிக்கு இருக்கும்னு சொல்லி வித்திருக்கான் போல. நல்லகாலம் இன்னும் காஸ்ட்லியா வாங்கியிருந்தா நிறைய சுருக்கம் இருந்திருக்கும்.

தன் வசதிக்கு அந்தம்மா வந்து நின்னப்போ வூட்டுல இருக்கிற ஸ்டீம் அயர்ன் கவனம் வர, அதெல்லாம் தரமுடியாது. போய்ட்டே இரு. நானே பண்ணிக்குவேன்னு சொல்லிடுவேன். அது ஒரு மார்க்கமா, இந்த இடுப்பா வளையும்னு போயிரும். இது அப்பப்ப நடக்கறதுதான். கொஞ்சம் வருமானம் கொறைஞ்சா தேடிட்டு வரும். துணி தராட்டி போய்க்கோ. பசிக்குது சாப்பாடு குடுன்னு கேட்டு சாப்புடும். அதுக்கப்புறமும் எப்புடி குடுக்காம இருக்கிறதுன்னு சாப்புட்டப்புறம் இனி ஒழுங்கா வந்து துணி எடுத்துட்டு போணும்னு கண்டிசனா பேசி துணியக் குடுக்கறதுதான்.

அப்புடி வரலைன்னா, ரொம்ப கெத்தா நாமளே கொண்டு போய் நீ பெரிய டாட்டாவா? என்னமோ குடுக்காட்டி போன்னு போய்டுவியா? தொலைன்னு மருவாதியா கொண்டு போய் குடுத்துர்றது. இப்பிடியே போய்க்கிருந்துச்சு பொழப்பு. அட இத ஏன்யா இடுகையா போட்டு எங்க உசுர வாங்குறன்னு கேக்குறீயளோ. நேத்து கொஞ்சம் வீம்பு அதிகமா போயி நானே இஸ்திரி போட உக்காந்தேன்.

அஞ்சு கிலோ பொட்டிக்கே அங்க இங்க சுருக்கம் தெரியும். அரை கிலோ கூட இல்லாம ஸ்டீம் இருந்தாமட்டும்? என்னன்னாலும் நம்ம உழைப்புன்னு ஒரு மதர்ப்புல வலப்பக்கத்துல இருந்து இஸ்திரி பெட்டிய தூக்குனேன். ஓஓஓஓஓஓஓஓஒரம்தான், ஒரு சில செகண்ட்தான், ஒரு 4 இஞ்சுக்கு கோடு போட்ருச்சி தொடைல. அந்த எரிச்சல்தான். சரியா பர்னால் போடும்போது வந்து நிக்குது அந்தம்மா. ஒரு கேவலமான குறுஞ்சிரிப்போட துணி தராட்டி போற, சோறுன்னா போடுன்னு.  இந்த வங்கொடுமைய உங்க கிட்ட சொல்லாம எங்க போய் சொல்றது.
---:{}:---

Wednesday, March 9, 2011

இலட்சுமணப் பெருமாள் கதைகள் - வாசிப்பனுபவம்.



"சில் என்ற வாழைமட்டையில் உட்கார வைத்து பளிங்குத்தரையில் வழுக்கிக் கொண்டு போகும்படியாய் இலட்சுமணப் பெருமாள் என்னை இழுத்துக் கொண்டு ஓடினார். பஜனை மடங்களும் புராண இதிகாச சிந்தனைகளும் உள்ள எனது மக்களைப் பார்த்து எத்தனை வருசங்களாகிவிட்டன....”

புத்தகக் கண்காட்சியில் இலட்சுமணப் பெருமாள் கதைகளின் அட்டைப் பட ஓவியம் என்னையறியாமல் எடுக்கத் தூண்டியது. பின்னட்டையில் மேல் பத்தியில் இருந்த வரிகளின் கீழே கி.ராஜநாராயணன் என்ற பெயர். வேறென்ன வேண்டும். படிக்க எடுப்பதும், இருக்கட்டும் என்று தள்ளி வைத்துவிட்டு மற்றவற்றைப் படிப்பதுமாயிருந்தாலும், அட்டைக் கிழவனின் பார்வைத் துளைப்பில் ஆரம்பித்தேன்.

கரிசல் மண்ணுக்கும் எழுத்துக்கும் அப்படி என்ன காதலோ. ஒரு வேளை எழுத்துக்காகவே ஒரு கால கட்டத்தில் நிப்புத் தொழில் செழித்திருந்ததோ என்று கூட தோன்றும். கதையின் ஆழம் ஒரு பக்கம் என்றால் நடை...

கி.ரா.வை படிக்கிறது வேறே. அந்த மனுசன் தோள்ள தூக்கி வெச்சி திருவிழாபார்க்க கூட்டிப் போன கதையா பராக்கு காட்டுவார். மொதப்பக்கம் தாண்டியாச்சின்னா கதைக்குள்ள நாமும்ல இருந்து வேடிக்கை பார்ப்போம். முடிச்சா புத்தகத்தை மூடினா அந்த உலகத்துல இருந்து வெளிய வரணுமேன்னுல்ல தவிப்பா இருக்கும்.

இலட்சுமணப் பெருமாள் எழுத்தும் அப்படித்தான். என்ன, கி.ரா.காலத்து மொழியில்லை. அதுவும் மாறினாலும் அடிநாதம் மாறாத மொழி. இதெல்லாம் கதையில்லெ. ஒரு ஒரு கதையும் ஒரு மனுசன் அல்லது மனுசியோட வாழ்க்கெ. எதச் சொல்ல எத விட. சிறுகதைத் தொகுப்புன்னா அது எடுத்தாச்சோ முடிக்காம வச்சு பழக்கமில்லை. இதுல அந்த பப்பு வேகாது. சொல்லுற கதை அப்படி.

‘ஊமங்காடை’ன்னு ஆரம்பிக்குது கதை. பஞ்சாயத்து ஜனங்களின் கிண்டலும், தன் கணவன் ஒரு திருநங்கை என்பதைச் சொல்லவும் முடியாமல் வாழவும் முடியாமல் ஊராரின் சிரிப்புக் கிடையே வழக்கு வரும்போது யாரும் ஊகிக்க முடியுமா? தன்னைப் பெண்ணாகவே பாவித்து திருமணம் செய்யக் கோரியவளை மகனாக நினைத்து ஒரு பெண்ணுக்கு திருமணம் நிச்சயித்ததும், அடித்து உதைத்து தன் கவுரவத்துக்கு தாலி கட்ட வைத்ததும்? பொன்ராசு அழுதானோ இல்லையோ, நமக்கு நெஞ்சு வெடிக்கும்.

‘அத்து விட்ட’ பிறகும் அவளுக்குத் தோழியாய், அவள் பிள்ளைக்குக் காவலாய், அது பசியில் அழுது பாலுக்கு முண்டுகையில் தன் மார்பை ஏக்கமாகத் தடவும் பொன்ராசை பார்த்த தங்ககிளிக்கு மட்டுமா சரஞ்சரமாய்க் கண்ணீர் வரும்? இப்படி ஒரு கதையை படித்துவிட்டு அடுத்த கதைக்கு எப்படிப் போக?

ராமாயணத்தில் பாவப்பட்ட கதாபாத்திரம் யார்னு ஒரு கேள்வி வருது,  பாராயணம் கெங்கம நாயக்கர் கதையில. அவரே கேட்டு கதையச் சொல்றார். ராமன் வனவாசம் போகப் புறப்படவும், பின்னாடியே கிளம்பிட்டான் லட்சுமணன். ஊர்மிளைகிட்ட ஒரு வார்த்தையும் சொல்லல. வனவாசம் முடிஞ்சி வந்தப்பதான் கூட்டத்தில ஊர்மிளையை காணோம்னு கவனம் வருதாம். தேடிப் போறானாம். இவன் போனப்ப இருந்த உடையோட நகை அலங்காரத்தோட கட்டில்ல அவ எலும்புக் கூடு இருந்துச்சாம்.

இப்படிக் கதை சொல்ற கெங்கம நாயக்கருக்கு கெத்தும் அதிகம்தான். வீட்டுல தகராருன்னு இவரு மடத்துக்கு வந்துடுவாரு. வர முன்ன பொண்டாட்டிக்கு சாமான், பண்டம் வாங்கிக் கொடுத்து, கொட்டடி ஓரமா சமைச்சி சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருன்னு வந்துடுவாரு. அந்த மவராசி ஊர்மிளை. செத்துக் கெடக்கான்னு தகவல் வந்து ஓடுறார் நாயக்கர். வாங்கிக் கொடுத்த பண்டம் எல்லாம் ஒரு மூலையில. அப்பா அம்மா கூட ஒத்து வரலைன்னு தனியா வந்தவங்களுக்கு நெஞ்சுல ஒரு மின்னல் வெட்டும்.

உள் பாவாடை கிழிஞ்சி போய் முடி போட்டு போட்டு ரிப்பன் மாதிரி இருக்கேன்னு ஒன்னுக்கு போகக் கூட தனியாப் போறா பாண்டியம்மா. கெரகம் அன்னேரம் பார்த்து ஒருத்தி வருவாளா? பொம்பளை கஷ்டத்த கூட்டத்துல சொல்லி சிரிப்பாளா? சோக்குக்கா பாண்டியம்மா உள்பாவாடை கட்டுறா.?நைலக்ஸ் சேல இடுப்புல நிக்க வேணாமா? இது புரியாம புது டிசைனான்னு கேலி பேசினா என்ன செய்ய? ஒரு வேகத்துல உருவி வேலிக்கு அந்தண்டை போடுறாள். டிபியில படுத்து கெடக்கிற புருசனுக்கு கைலிக்குள்ள அண்டர்வேர் இல்லாட்டிதான் என்னன்னு அதை உருவி தான் போட்டுகிட்டு போறா வேலைக்கு.

கும்பலோட போனா மானம் போகுமேன்னு அடக்கி அடக்கி வெடிச்சிடும் இனிமென்னு ஒத்தையாளா ஒன்னுக்கிருக்கப் போறா. சுத்தி முத்தி பார்த்து அண்டர் வேரை அவிழ்த்து ஒன்னுக்கிருக்கவா ஆளு வரணும். கிழிஞ்ச பாவாடைக்கே சிரிப்பா சிரிச்சாச்சே, கையில அண்டர்வேரோட சிக்க விதிக்குமா. வீசி எறிஞ்சிட்டு வந்து தீப்பெட்டி ஒட்டுறா. நேத்தைய பாவாடையும் இன்னைய அண்டர் வேரையும் சேர்த்து கொண்டுவந்து மொத்தமா கழுவேத்திட்டான் கணக்குப் பிள்ளை. வேலையும் போய் மானமும் போய் வீதிக்கு வர மூச்ச விட்டுட்டான் புருசன்னு ஆளு வருது.

கிழடுங்களுக்கு இருக்கிற பிரச்சனை, பாரமா நினைச்சி குழந்தையை மட்டுமில்ல கிழடுகளையும் கரை சேர்க்கிற புண்ணியவதி, பட்டாசு ஃபேக்டரியெல்லாம் எந்திரம்னும் மூடியாச்சேன்னு பொழப்பத்து போனதுல லாரி ட்ரைவர்களை நம்பி ஒரு வாழ்க்கை, அதிலும் அவமானம், அடி உதைன்னு படிக்க படிக்க அப்படி என்ன சாபம் வந்து சேர்ந்துச்சு இந்த மண்ணுக்குன்னு அழாம முடியுமா?

தீப்பெட்டி பேக்டரி பத்திக்குது. அய்யோ எம் புள்ளகென்னு பதறி வாரா விறகு பொறுக்கப் போன சேர்மத்தாயி. நாலும் பொட்டப் புள்ளைக. தீ புடிச்சதுமே ஓடி வந்துட்டுதுக. கட்டிப் புடிச்சி அழுகறா. அப்புறம்? கூலியில்லாம எப்புடி கூழ் குடிக்க? பசியில குஞ்சுகள் அல்லாடுது. செத்தவங்களுக்கு மட்டும் நிவாரணம். இவளுக்கில்லே. பசிக்கிம்மான்னு அழுதா என்ன செய்வா? கைக்கொரு விறகா எடுத்து விளாசுறா. எந்த ஜமீன் கொள்ளப் போச்சுன்னு ஓடியந்தீங்கடி. ஒருத்தி பொசுங்கியிருக்கப்படாதான்னு.

ஓட முடியாம கடைசிப் புள்ள காலைக் கட்டிக்கிட்டு அழுவுது. ‘அம்மா! இனிமே தீப்பிடிச்சா ஒடீயாரமாட்டம்மா, அடிக்காதம்மான்னு.’ இப்படி குழந்தைகளுக்கு ஒரு வழி செய்யாமச் சும்மா சைல்ட் லேபர் ஆக்ட், பட்டாசு வெடிக்கத் தடைன்னு வெள்ளை வேட்டி கசங்காம சட்டம் போடுறவன வையறதா? இன்னும் மூனு வருசம் போனா எம்புள்ள தீப்பெட்டி ஃபேக்டரில வேலைக்குப் போவானாம். நான் காலாட்டிகிட்டு கஞ்சி குடிப்பனாம்னு கொஞ்சுற ஆத்தாளை வையறதா?

இலட்சுமணப் பெருமாளின் கதையை காலம் மீறி வாழும். ஏனெனில் இவை தன் போக்கில் வளரும் காட்டுச் செடிகள்னு அழகிய பெரியவன் சொல்லுறது ஒன்னு போதாதா? அவசியம் படிக்கணும்.

அருமையான கதைகள். இப்படி ஆழமா அடி நெஞ்சை உலுக்குற நிஜங்கள். அருமையான புத்தக அமைப்பு. ப்ச். எத்தனை பசியோட ருசியான சாப்பாடுன்னு அனுபவிச்சி சாப்பிடும்போது கடுக்குன்னு ஒரு கல்லு சிக்கினா பசி, ருசி எல்லாம் மீறி வந்து உக்காருதே ஒரு எரிச்சல். இந்த வம்சி பதிப்பகத்துல பிழை பார்க்க ஆளே இல்லையா? ஒரு கல்லுக்கே இப்படின்னா வாய்க்கு வாய் கல்லாயிருந்தா என்ன செய்ய?

ஆசை ஆசையா பின்னூட்டம் போட்டு இன்னைக்கு உங்களுக்கு முன்ன வாங்கிடுவேன்னு வாங்கின அடுத்த விருந்து தோழர் காமராஜின் கருப்பு நிலாக் கதைகள் காத்திருக்கு. 
-*-

Tuesday, March 8, 2011

கூட்டணி பேட்டி

நிருபர்: என்னங்க நடந்துச்சு?

கலீஞ்சர்: ஹெ ஹெ. யார்ட்ட. அறுவத்தி மூணாம்ல அறுவத்தி மூணு. இருந்த எடத்துல இருந்து பில்லக்கா பசங்கள விட்டு கேட்டா பொத்தினாப்புல கொடுத்துறவமோ. கெளப்பிட்டம்ல பீதிய. மூணு நாளு தூக்கமில்லாம ஃபோன்மேல ஃபோன் போட்டு கெஞ்ச விட்டம்ல. இத மொதல்லியே பண்ணியிருந்தா அறுவத்தி மூணு என்ன நீயாப்பாத்து எதுனாலும் தந்தாச் சரின்னு சொல்லியிருப்பம்ல. நல்லாச் சொல்றேன் கேட்டுக்க. என்னைய யாரும் கிள்ளுக்கீரையா நெனச்சிரப்படாது. நானாத்தான் சரண்டராவேன்.
(ரை ரை..இப்புடியே மேண்டேன் பண்ணி போய்க்கேயிர்ரா சூனாபானா..உன்ன அடிச்சிக்கிறமுடியாது)

நிருபர்:
என்ன சொன்னீங்க?

கலீஞ்சர்: நான் என்னையச் சொன்னேன் என்னயச் சொன்னேன். மனசுக்குள்ள கூட பொலம்ப விடமாட்டேங்குறாங்களே...நான் என்ன செய்வேன்..அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்..
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நிருபர்: மருத்துவர் ஐய்யா. உங்க கிட்ட இருந்து ஒரு சீட்ட புடுங்கிட்டாரே கலைஞர்.

மருத்துவர்: கலைஞர் ஒன்னொன்னா எத்தனை சீட்டை வேணுமானாலும் புடுங்கட்டும் எம்மவனுக்கு அந்த ஒத்த சீட்டு கிடைச்சா சரி.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நிருபர்: காங்கிரசை சுமந்தது போதும்னு எல்லாம் சொன்னீர்களே. இப்போது...

வீரமணி: தவறாகப் புரிந்து கொண்டீர்கள். தோளில் சுமப்பது என்பது பார்ப்பனக் கொள்கை. திருவிழாக்களில் சாமியைத் தூக்கி வருவது போல் என்ற அர்த்தத்தில் சொன்னேன். திராவிட பாரம்பரியம் புரிந்த கலைஞர் சரியான முடிவெடுத்து 3 நாட்கள் இறக்கிவிட்டு இப்போது கை கோர்த்து நடந்து செல்ல முடிவெடுத்திருக்கிறார்கள்.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நிருபர்: உங்களை தன்மானம் மிக்கவர்னு அழகிரி சொன்னாரே.

விஜயகாந்த்: அடுத்த படத்துல தமிழில் எனக்குப் பிடிக்காத வார்த்தை தன்மானம்னு ஒரு பஞ்ச் டைலாக் வச்சிடுவேன்ல!!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நிருபர்: காங்கிரஸ் திமுக கூட்டணி மீண்டும் உறுதியாகிவிட்டதே.

ஜெ: நிம்மதி. ஒரு வேளை எங்கள் கூட்டணியில் நின்று ஜெயித்தால் அந்த மனுசன் தனி ஈழம் ஏன் கேட்கவில்லைன்னே கொடச்சல் குடுப்பாரு.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நிருபர்: சிபிஐ..சிபிஎம்..என்ன முடிவெடுத்திருக்கிறது.

கூட்டாக: ம்கும். தொகுதி கொடுத்தா தோள்ள, தோத்துப் போனா தலையிலன்னு வசதியா துண்டு வச்சிருக்கோம்ல. இதுல முடிவு என்னாத்த எடுக்கறது போங்க தோழரே அங்குட்டு.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
திருமா: ஏங்க ஏங்க நிருபரே! என்ன மட்டும் ஒன்னும் கேக்காம போறீங்க?

நிருபர்: கேக்கலைன்னாலும் சொல்லாமலா இருக்கப் போறீங்க. பழசுல இருந்தே தேத்திக்குவோம். பஸ்ஸ புடிக்கணும். வர்ட்டா.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நிருபர்: அல்லோ அல்லோ நக்கீரன் நிருபர் சார்! நில்லுங்க.

நக்கீரன் நிருபர்:
அட போய்யா நான் மாட்டேன். எவனப் பார்த்தாலும் இன்னைக்கு இஷ்யூல திமுக கூட்டணி முறிவு..வெளிவராத மர்மங்கள்னு போட்டாங்களே..என்னா மர்மம் சொல்லுன்னு உசிரெடுக்கறாய்ங்க. இப்ப பீலாவும் விட முடியாம போட்டதையும் மறுக்க முடியாம பல்பு குடுத்துட்டாரு கலைஞரு.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
பொதுஜனம்: யோவ் நிருபரே! என்னமோ வெரட்டி வெரட்டி அவங்கள எல்லாம் கேக்குற. நான் ஓட்டு போட்டாதான்யா கேள்வி கேக்க அவங்க ஆளு. என்ன கேக்க மாட்டியா?

நிருபர்: ஙே!....
__________________________________________________________________________________